Biografie
Als jonge componist trad Sergej Rachmaninov in de voetsporen van zijn idol Peter Iljitsj Tsjajkovski. Met deze grootmeester van de Russische romantiek deelde hij een uitgesproken belangstelling voor roerende melodieën, muzikale spankracht en de geijkte genres als de symfonie en het concerto. Maar, Rachmaninov was ook een buitengewoon begaafd pianist, die ook als dirigent aardig zijn mannetje kon staan. Aan het begin van de twintigste eeuw verloor Rachmaninov zijn voeling met de eigentijdse klanken van het modernisme, en bleef hij verder schrijven in het voor hem typerende nostalgische romanticisme. Na de Russische revolutie ontvluchtte Rachmaninov zijn geliefde vaderland, om in Amerika – waar hij buitengewoon geliefd was als pianovirtuoos – de eindjes aan elkaar proberen te knopen. De geografische afstand met het thuisfront en de concurrentiestrijd met andere, meer bijdetijdse émigrés als Prokofjev en Stravinski bleek nefast voor Rachmaninov, die in zijn Amerikaanse jaren met een writer’s Block kampte. Inmiddels is duidelijk dat Rachmaninov niet de ‘suikerzoete reactionair’ was, zoals vaak aangenomen, maar net een origineel componist die aantoonde dat er nog flink wat rek zat in de romantische traditie.
